تو هم بگذر ...

                         در این دنیا که حتی ابر هم نمیگرید به حال ما

                           همه از من گریزانند تو هم بگذر از این تنها

                          شگفت از این عزیزانی که هم آواز من بودند

                              به سوی اوج ویرانی پر پرواز من بودند

                             گره افتاده در کارم  به خود کرده گرفتارم

                       به جز در خود فرو رفتن چه راهی پیش رو دارم

                         رفیقان یک به یک رفتند مرا با خود رها کردند

                      همه خود درد من بودند گمان کردم که هم دردم

                        فقط اسمی به جا مانده از آن چه بودم وهستم

                         دلم چون دفتری خالی قلم خشکیده بر دستم

مروارید سپید ...

دریچه چشمانم را بر روی هر چه دوست می دارم
لحظه لحظه می بندم
تا شاید آینده ام را در آن آسمان سپید نظاره کنم
اما ناگهان؛
پلکهای بسته ام با مرواریدهای سپید گشوده می شود
و
رویاهای سپیدم را ویران می کند

 

به دلم می گویم ...

به دلم مي گويم
شايد اين شعر فرو سوخته از شمع شبم،
شايد اين نامه که بر باد نوشتم بر دوست،
بر تن باد بماند و به دستش برسد نيمه شبي
شايد اين درد مدام به سر انجام رسد،
شايد اين رنج هميشه، به سحر هم نرسد،
وتن خوني و رنجور و پر از تاول من،
ره خود يابد و از حادثه بيرون بشود نيمه شبي
شايد اين خانهء بي رونق رؤياهايم،
شايد اين کلبهء تاريک و خموش،
از سر معجزه اي آينه باران بشود نيمه شبي

به دلم مي گويم،
مدتي هست دعا مي خوانم،
مدتي هست نگاهم به تماشاي خداست،
مدتي هست اميدم به خداوندي اوست
نغمهء اشک مرا گوش خدا مي شنود،
شايد اين قفل دروغين كه به بغضم زده ام،
با سر نيشتر خاطره اي باز شود،
شايد اين گريهء آرام، فغاني بشود نيمه شبي
مرغ جانم هوس رنگ پريدن دارد،
و من بندي رؤياي زمين،
قفسي جنس قناعت بر او ساخته ام

به دلم مي گويم،
قفسم کم رمق است،
شايد اين دخمهء بي پنجره در هم شکند،
شايد اين عمر قفس گونه به پايان برسد نيمه شبي
به دلم مي گويم، به دلم مي گويم،

و دلم مي گويد :
همه اينها وعده ست،
همه اينها سخنانيست که من ميدانم،
از براي غم هر روزهء من مي گويي،
پر از شايد و ايکاش و اگر، پر ناباوريند

به دلم مي گويم،
عازم يک سفرم، سفري دور به جايي نزديک
سفري از خود من تا به خود

       شايد اين بار سفر چارهء کارم بشود

شايد اين وعدهء بيهوده، به جايي برسد نيمه شبي

     ...    

...

 

خدایا...

                                           خدایا

 

                                           آنکه در تنهاترین تنهاییم

                                                   تنهای تنهایم گذاشت

                                                                خواهشی دارم...

                                         تو در تنهاترین تنهاییش

                                                       تنهای تنهایش نذار

 

 

 

تنها گناه

دستهایت تکیه گاهم بود و نیست

عشق تو پشت و پناهم بود و نیست

حیف!آن وقتی که عاشق شد دلم

چیز سبزی در نگاهم بود و نیست

عشق این سرمایه بازار دل

آب این روی سیاهم بود و نیست

یاد ان ایام مشتاقی بخیر

عاشقی تنها گناهم بود و نیست

 

تقدیم به ...

و نفس تكراري ست

آسمان خيره به دستان زمين

و دلم پر شده از دست دعا

روي اين فرصت سبز

گامهاي دل من پر اندوه

جاي دستان تو در گوشه قلبم خالي ست

و همه ياد تو در قاب نمور ديوار

جاري جاده يك لبخند

چهار فصل آرزوهاي درخت

قامت خشك زمين

حس فرسوده ابر تنها

و نفس تكراري ست

آسمان گرد زمين مي چرخد

در دل كودك افسانه من

آرزو مي ميرد

اي خدا كاش ببارد باران

و تپد نبض زمين

رويش عاطفه يك گل سرخ

و دوبال عاشق كبوتر خانه مان

پر زند در نفس يك آغاز

و نفس نعمتي از مهر خداست

هر نفس عشق دل انگيز نياز

روي اين فرصت سبز

جاي دستان تو در گوشه قلبم پيداست

و همه ياد تو در عمق وجودم باقي ست