عشق بیهوده

 مرا به من بگذار

 به خويشتن بگذار

من و تلاطم دريا

تو و صلابت سنگ

من و شکوه تو

اي پرشکوه خشم آهنگ

من و سکوت و صبوري؟

من و تحمل دوري؟

مگر چه بود محبت 

که سنگ سنگش را

به سر زدم با شوق؟!!

من از هجوم هجاهاي عشق مي ترسم

اميد بي ثمري خانه در دلم کرده ست

به دشت وباغ و بيابان

به برگ برگ درختان

و روح سبز گياهان

گر از کمند تو دل رست

دوباره آورم ايمان

که عشق بيهودست....!!!