خدایا بشکن این آینه ها را

سلام بی ریا

pishibiyamanoobekhor — Wed, 29 Apr 2009 17:58:49 GMT

اگر سكوت ِ اين گستره ي بي ستاره مجالي دهد،
مي خواهم بگويم : سلام!
اگر دلواپسي ِ آن همه ترانه ي بي تعبير مهلتي دهد،
مي خواهم از بي پناهي ِ پروانه ها برايت بگويم!
از كوچه هاي بي چراغ!
از اين حصار ِ هر ور ِ ديوار!
از اين ترانه ي تار...
مدتي بود كه دست و دلم به تدارك ِ ترانه نمي رفت!
كم كم اين حكايت ِ ديده و دل،
كه ورد ِ زبان ِ كوچه نشينان است،
باورم شده بود!
باورم شده بود،
كه ديگر صداي تو را در سكوت ِ تنهايي نخواهم شنيد!
راستي در اين هفته هاي بي ترانه كجا بودي؟
كجا بودي كه صداي من و اين دفتر ِ سفيد،
به گوشت نمي رسيد؟
تمام دامنه ي دريا را گشتم تا پيدايت كردم!
آخر اين رسم و روال ِ رفاقت است،
كه دي نيمه راه ِ رؤيا رهايم كني؟
مي دانم!
تمام اهالي اين حوالي گهگاه عاشق مي شوند!
اما شمار ِ آنهايي كه عاشق مي مانند،
از انگشتان ِ دستم بيشتر نيست!
يكيشان همان شاعري كه گمان مي كرد،
در دوردست ِ دريا اميدي نيست!
مي ترسيدم - خداي نكرده ! -
آنقدر در غربت ِ گريه هايم بماني،
تا از سكوي سرودن ِ تصويرت سقوط كنم!
اما آمدي!
حالا دستهايت را به عنوان امانت به من بده!
اين دل ِ بي درمان را كه در شمار ِ عاشقان ِ‌هميشه مي گنجانم،
انگشتانم،
براي شمردنشان
كم مي آيد!

دلتنگی دل تنها

pishibiyamanoobekhor — Wed, 29 Apr 2009 17:44:04 GMT

هنوز بدرود نگفته اي

دلم برايت تنگ شده است

چه بر من خواهد گذشت

اگر زماني از من دور باشي؟

هر وقت كه كاري نداري انجام دهي

تنها به من بينديش

من در روياي تو

شعر خواهم گفت

شعري درباره ي چشمهايت

و

دلتنگي...

آغاز ویرانی

pishibiyamanoobekhor — Thu, 13 Mar 2008 09:57:58 GMT

رفتنت آغاز ويرانيست حرفش را نزن

ابتداي يک پريشانيست حرفش را نزن

گفته بودي چشم بردارم من از چشمان تو

چشمهايم بي تو باراني ست حرفش را نزن

آرزو داري که ديگر بر نگردم پيش تو

راهمان با اينکه طولاني ست حرفش را نزن

دوست داري بشکني قلب پريشان مرا

دل شکستن کار آساني است حرفش را نزن

خورده اي سوگند روزي عهد ما را بشکني

اين شکستن نا مسلماني ست حرفش را نزن

حرف رفتن مي زني وقتي که محتاج توام

رفتنت آغاز ويراني ست حرفش را نزن

آرزوی محال

pishibiyamanoobekhor — Fri, 25 Jan 2008 08:30:18 GMT

آرزو دارم شبي عاشق شوي

آرزو دارم بفهمي درد را

تلخي برخوردهاي سرد را

مي رسد روزي که بي من لحظه ها را سر کني

مي رسد روزي که مرگ عشق را باور کني

مي رسد روزي که شبها در کنار عکس من

نامه هاي کهنه ام را مو به مو از بر کني

تنهایی

pishibiyamanoobekhor — Fri, 21 Dec 2007 08:34:18 GMT

ماه به مظلوميتم نور مي پاشد

و من افتادگي اش را

در كاسه اي آب

نقاشي ميكنم.

بلوغ، بر كاسه ي ترك خورده ي مغزم

فرياد مي زند

و شعورم عريان مي شود.

به خزان پيچك ها ايمان ندارم

اما افسانه غريب عشق مرا به اهتزاز وا ميدارد،

من كه بي گناهي ام

آفتاب را مي گرياند.

عشق بیهوده

pishibiyamanoobekhor — Fri, 30 Nov 2007 08:24:18 GMT

مرا به من بگذار

به خويشتن بگذار

من و تلاطم دريا

تو و صلابت سنگ

من و شکوه تو

اي پرشکوه خشم آهنگ

من و سکوت و صبوري؟

من و تحمل دوري؟

مگر چه بود محبت

که سنگ سنگش را

به سر زدم با شوق؟!!

من از هجوم هجاهاي عشق مي ترسم

اميد بي ثمري خانه در دلم کرده ست

به دشت وباغ و بيابان

به برگ برگ درختان

و روح سبز گياهان

گر از کمند تو دل رست

دوباره آورم ايمان

که عشق بيهودست....!!!

صدایم کن... در شب باران

pishibiyamanoobekhor — Fri, 12 Oct 2007 08:42:18 GMT

صدايم كن

تا امان يابد عابري خسته در شب باران

صدايم كن

تا ببالم من در سحرگاهان با سپيداران

از آن سوي خورشيد؛ از آن سمت دريا

صدايم كن

تو لبخند صبحي پس از شام يلدا

از اين تيرگي ها رهايم كن

سكوت سرخ شقايق ها را

در اين ويراني تو ميداني

غم پنهان نگاه ما را

در اين حيراني تو ميخواني

صداي باران

نواي ياران

به لحن تو نميماند

سكوت شب را

ز كوه صحرا

نواي گرم تو ميراند

در ابهام جنگل كسي راز گل را

به غير از تو نميداند

بخوان از بهاران

كه با ساز باران

كسي چون تو نمي خواند

صدایم كن...

دلم برای تو تنگ است...

pishibiyamanoobekhor — Wed, 29 Aug 2007 17:01:27 GMT

دلم برای تـــو تنگ است

و یادگار نگاهت

در عمق آرزو جاریست

هنوز هم

امید حضورت ، در آینه ها پیداست

همیشه ، صفای وجودت ،

کنــــار من خالیست

هنوز هم

هجوم خيالت

به قلب من ماندست ،

هنوز

حضور تــــــــو

در بی انتهای خیال من، باقیست

همیشه یادگارنگاهت ،

برای بیکران تنهایی من، کافیست !

دلم برای تـــــــو تنگ است.......

ایمان

pishibiyamanoobekhor — Wed, 29 Aug 2007 16:49:18 GMT

كسي كه شكوه مي كند
به زندگي ترديد دارد
من ايمان دارم
و رها هستم
و به ارزش هر طعم تلخي كه از فنجان زندگي مينوشم
ايمان دارم
من به زيبايي اندوه كه در قلبم نفوذ ميكند
آگاهم
و ايمان دارم
به لطف انگشتهاي سرد فلزي
كه جسمم را ويران مي كند
و جانم را آزاد
....

داستان شقایق

pishibiyamanoobekhor — Mon, 09 Jul 2007 08:22:18 GMT

شقايق گفت:با خنده نه بيمارم، نه تبدارم

اگر سرخم چنان آتش حديث ديگري دارم

گلي بودم به صحرايي نه با اين رنگ و زيبايي

نبودم آن زمان هرگز نشان عشق و شيدايي

يکي از روزهايي که زمين تبدار و سوزان بود

و صحرا در عطش مي سوخت تمام غنچه ها تشنه

ومن بي تاب و خشکيده تنم در آتشي مي سوخت

ز ره آمد يکي خسته به پايش خار بنشسته

و عشق از چهره اش پيداي پيدا بود ز آنچه زير لب

مي گفت :

شنيدم سخت شيدا بود نمي دانم چه بيماري

به جان دلبرش افتاده بود- اما

طبيبان گفته بودندش

اگر يک شاخه گل آرد

ازآن نوعي که من بودم

بگيرند ريشه اش را و

بسوزانند

شود مرهم

براي دلبرش آندم

شفا يابد

چنانچه با خودش مي گفت بسي کوه و بيابان را

بسي صحراي سوزان را به دنبال گلش بوده

و يک دم هم نياسوده که افتاد چشم او ناگه

به روي من

بدون لحظه اي ترديد شتابان شد به سوي من

به آساني مرا با ريشه از خاکم جداکرد و

به ره افتاد

و او مي رفت و من در دست او بودم

و او هرلحظه سر را

رو به بالاها

تشکر از خدا مي کرد

پس از چندي

هوا چون کوره آتش زمين مي سوخت

و ديگر داشت در دستش تمام ريشه ام مي سوخت

به لب هايي که تاول داشت گفت:اما چه بايد کرد؟

در اين صحرا که آبي نيست

به جانم هيچ تابي نيست

اگر گل ريشه اش سوزد که واي بر من

براي دلبرم هرگز

دوايي نيست

واز اين گل که جايي نيست ؛ خودش هم تشنه بود اما!!

نمي فهميد حالش را چنان مي رفت و

من در دست او بودم

وحالا من تمام هست او بودم

دلم مي سوخت اما راه پايان کو ؟

نه حتي آب، نسيمي در بيابان کو ؟

و ديگر داشت در دستش تمام جان من مي سوخت

که ناگه

روي زانوهاي خود خم شد دگر از صبر اوکم شد

دلش لبريز ماتم شد کمي انديشه کرد- آنگه

مرا در گوشه اي از آن بيابان کاشت

نشست و سينه را با سنگ خارايي

زهم بشکافت

اما ! آه

صداي قلب او گويي جهان را زيرو رو مي کرد

زمين و آسمان را پشت و رو مي کرد

و هر چيزي که هرجا بود با غم رو به رو مي کرد

نمي دانم چه مي گويم ؟ به جاي آب، خونش را

به من مي داد و بر لب هاي او فرياد

بمان اي گل

که تو تاج سرم هستي

دواي دلبرم هستي

بمان اي گل

ومن ماندم

نشان عشق و شيدايي

و با اين رنگ و زيبايي

و نام من شقايق شد

گل هميشه عاشق شد